So in to me...

The wind that's inside of my heart
is blowing
Like you always have,
you only shook my heart
and left me with
only memories

I lost my way because
I only followed you
without any doubts
so I've reached this far
But I'm on an unknown road
and you aren't with me

Take them,
even our happy memories
Because with out you,
it'll only be a burden to me
When I keep reviving them
my longing only increases
I end up going back on that road
and it makes me stop walking

Memories are like love
so I'll keep looking back
That place still has you in it
so I think that's why it hurts
Because you might glance at me
once, at least once
I'm still waiting for you today

What do I do now
No matter how much I try to escape from you
I can't even go a few feet away
I live each day
with the same situation
with the same burden

No matter where I look, I can only see you
The eyes you looked at me with
keeps troubling my mind

so I close my eyes again
and try to erase you
but the lips firmly closed tremble
and the tears I've held back flow

Memories are like love
so I'll keep looking back
That place still has you in it

so I think that's why it hurts
Because you might glance at me
once, at least once
I'm still waiting for you today

What do I do if one day
I turn around and
you're looking at me
You know well that
I won't be able to say anything

Memories ride the wind
so it'll end up being scattered one day but

No matter how I cry or shout
and try to feign ignorance
I still wait for
that person I can't forget
You know me well

:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:

สายลมในหัวใจฉันกำลังพัดเป่า
ราวกับมีเธอคอยสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา
และเหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำ



ฉันสูญเสียเส้นทางเดินของตัวเอง
เพราะเพียงแต่จะเฝ้าติดตามเธอ
โดยที่ไม่มีข้อสงสัยอันใดเลย



ทว่าตัวฉันบนถนนที่ไม่รู้จัก
และเธอเองก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
แม้กระนั้นฉันนก็จะเอื้อมมือออกไปยังความห่างไกล

จับมันไว้
แม้เพียงความทรงจำอันแสนสุขของพวกเรา








เพราะปราศจากเธอข้างกาย
นั่นคือภาระหนักเพียงสิ่งเดียว


ในเวลาที่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำเหล่านั้น
ความปรารถนาก็เพิ่มพูน




จะไม่ถอยกลับไปยังถนนเส้นเดิม
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้หยุดเดิน

ความทรงจำที่ราวกับความรัก
ทำให้หันหลังกลับไปมอง
ในที่ๆมีเธออยู่ ...

นั่นแหล่ะถึงทำให้คิดได้ว่า
ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้

เพราะสายตาของเธอได้หันมองที่ฉัน
เพียงครั้ง เพียงเศษเสี้ยววินาที

ที่ทำให้รอเธอจวบจนทุกวัน



ตอนนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ
ไม่ว่าจะทำอะไรมากเท่าไหร่ เพื่อพยายามจะหนีไปจากเธอ

แต่ฉันก็ไม่อาจก้าวเท้าออกไปได้แม้เพียงครึ่งก้าว



ในแต่ละวัน ฉันยังใช้ชีวิต ในแบบเดิมๆ ด้วยภาระเดิมๆ
ไม่ว่าจะทำอะไร ที่ใดก็ตามที่ฉันมอง
ฉันเห็นเพียงภาพของเธอ
ดวงตาของเธอที่จ้องมองฉันด้วยสายตาอันรบกวนจิตใจ


นั่นทำให้ต้องหลับตาลงอีกครั้ง
และพยายามที่จะลบเธอออกไป
ทว่าริมฝีปากกลับปิดลงขบเม้มเป็นเส้นตรง
และน้ำตาก็เอ่อล้นรินไหล

ความทรงจำที่ราวกับความรักนั้น
ทำให้ฉันย้อนมองกลับไปในที่ๆมีเธออยู่
และนั้นแหล่ะที่ฉันคิดว่าทำไมถึงได้เจ็บปวดอย่างนี้

เพราะสายตาของเธอที่หันมองมา
เพียงแว่บหนึ่ง เพียงเศษเสียว

ก็ยังคงรอเธออยู่จวบจนทุกวันนี้




ฉันจะทำอย่างไร
ถ้าหากวันหนึ่งได้ถอยหลังกลับไปและเธอมองตรงมาที่ฉัน


เธอรู้ดีหากเป็นอย่างนั้น ...
ฉันก็คงไม่พูดอะไรออกมาเหมือนเดิม






ความทรงจำที่ควบขี่สายลมอยู่นี้
นั่นแหละจะหยุดความห่างไกลในวันหนึ่ง


ไม่ว่าฉันจะร้องไห้หรือตะโกนออกมา
และพยายามทำเป็นไม่รับรู้อะไร


ยังคงเฝ้ารอใครสักคนที่ไม่สามารถลืมไปได้



ซึ่งเธอเองก็รู้ดี ...



:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:

ความทรงจำที่เหมือนกับความรัก...

หลายครั้งที่ฉันสงสัยเหลือเกิน

ว่าอะไรในตัวเธอที่ทำให้ฉันรู้สึกรักเธอได้นะ




ฉันไม่รุ้เลย

รู้ตัวอีกทีก็เพียงว่า ... รักเธอหมดหัวใจไปแล้ว



ไม่เคยพูดคุยกับเธอ
ไม่เคยสัมผัสเธอ
ไม่เคยใช้ชีวิตกับเธอ

แต่ความผูกพันธ์ในหัวใจชั้นมันคืออะไรหรอ

อะไรที่ทำให้ฉันรักเธอจนต้องอธิฐาน
อะไรที่ทำให้ฉันรักเธอจนน้ำตาไหลริน

ที่รัก ... ฉันไม่รู้ ... รู้แค่ว่า รักเธอเท่านั้น



ใช่ ฉันไม่รู้เลยว่า กำลังเดินไปที่ไหน
ไม่รู้เลยว่า กำลังจะพบอะไร

ฉันพยายามหาทาง ที่จะก้าวเดินตามหาเธอ

ที่ไม่รู้ว่าอยู่ ณ หนใด




ความทรงจำในวันก่อนๆ ช่างเหมือนกับวันเวลาแห่งความรัก


ในที่ๆมีเธออยู่นั้นน่ะ ...




ความทรงจำที่ควบขี่สายลมนี้
ที่จะหยุดความห่างไกลในวันหนึ่งหรอ ?


ทำไมฉันถึงต้้องรอเธอ
ทำไมฉันถึงยังต้องอธิษฐาน




เพราะว่าเพียงครั้งที่เธอบอกให้ใครสักคนเองก็ตามที่เฝ้ารอ

นั่นก็ทำให้ฉันยอมที่จะเฝ้ารอ พร้อมหัวใจที่ปิดตาย




ฉันยังเฝ้ารอ
เพื่อสักวันเธอจะเปิดดูความทรงจำ
ที่สวยงามดั่งความรักนี้ของฉัน




ไม่ว่าจะกรีดร้องไห้ฟูมฟาย สักเท่าไหร่



ก็จะยังคงรอ



เธอ ... ที่ฉันไม่อาจลืม


.